Ga naar de hoofdinhoud

Je kan niet langer deelnemen aan dit project omdat het afgerond is

Deel je verhaal: het gezicht van corona

1e serie: expositie 'Het gezicht van corona' achter het raam

Lees de verhalen

Het afgelopen jaar stond in het teken van het coronavirus en is ons leven behoorlijk veranderd. Achter de deur van vele families schuilen verhalen. Vaak te mooi of te ingrijpend om het niet te delen. De gemeente vraagt jou om je verhaal te delen. Samen vormen deze verhalen ‘Het gezicht van corona’.

Fotograaf Karin Huijzendveld heeft tijdens de 1e lockdown voor de zomer van 2020 50 portretten gemaakt van Harderwijkers en Hierdenaren achter het raam in coronatijd (t)huis... Allemaal met een eigen verhaal. Deze portretten waren dit jaar te zien in het Huis van de Stad en op diverse locaties binnen en buiten.

Compilatie verhalen van Harderwijkers en Hierdenaren door Karin Huijzendveld.

2e serie: 'Het gezicht van corona' bij de voordeur

In de zomer van 2020 hebben we genoten van de vrijheid... even was corona ver weg, de zon scheen, vakantie, iedereen ging naar buiten, de deur uit. Helaas, het virus sloeg na de zomer terug. Het voorkomen van een tweede lockdown is een verantwoordelijkheid van ons allemaal en dat betekent: afstand houden en weer zoveel mogelijk thuis zijn, ook thuiswerken, niet op vakantie gaan, alleen de noodzakelijk boodschappen doen.

Karin Huijzendveld heeft in de tweede serie gezinnen bij de voor- of achterdeur gefotografeerd. We zijn even weer volop buiten geweest, de deur uit en nu weer terug door de deur in huis.

Lees de verhalen

3e serie: 'Het gezicht van corona' met mondmaskers

De 3e serie “het gezicht van Corona”, met mondmaskers op, het voelt als code zwart.... Vanaf januari 2021 ‘n nog strengere lockdown, thuiswerken, scholen gesloten, winkels dicht, de avondklok, minder huisbezoek, mondmaskers. Volgorde vaccinatie is bekend, de 1e lijn gezondheidszorg (frontlinie ) staat niet vooraan op de vaccinatie lijst... hierbij een ode aan al deze werkers in de 1e lijn.

Jouw verhaal doet er toe

De gemeente wil graag weten hoe het nu met je gaat. Wat voor impact heeft het coronavirus op je leven (gehad)? Deel net als veel andere Harderwijkers en Hierdenaren je verhaal. Een selectie van de mooiste verhalen en foto’s krijgt een speciale plek ter herinnering aan het coronavirus in de vorm van een boek of magazine.

Deel je verhaal!

Wil jij ook je verhaal delen? We ontvangen graag tekst en een foto. De foto mag van jezelf of willekeurig zijn. Natuurlijk kan je je verhaal ook op social media delen, gebruik dan de hashtag #deeljeverhaal en #gezichtvancorona. Inzenden onder een andere naam mag ook.

Upload je verhaal en foto

Fases

Overzicht van de fases

Fase 1: Input en/of feedback verzamelen

Input en/of feedback verzamelen

Input en/of feedback verzamelen

4 september 2020 22:00 - 28 februari 2021 22:59

172 ideeën

onbekende auteur5 jaar geleden Corona.. Wie had erbij na gedacht dat zoiets DE HELE WERELD zou raken!Zoiets was altijd een ver van ons bedshow.Vorig jaar 29 februari zaten wij op de boot van Oslo naar Kiel en begon alles echt dichtbij te komen. De eerste officiële besmetting in NL werd bekend.Oh jee, nu ook in Nederland..Op 28 maart hadden we een groot feest gepland staan voor de 50ste verjaardag van mijn man Jos Baars. Zoń 180/200 gasten uitgenodigd en we keken er enorm naar uit. Op 12 maart hebben dit feest maar geannuleerd en op 15 maart werd bekend dat de horeca moest sluiten! Dat was een hele rare gewaarwording!We exploiteren Best Western Hotel Baars in Harderwijk en Hotel Kasteel de Essenburgh in Hierden. Er moest snel gehandeld worden want binnen een kleine 45 minuten moesten de gasten het restaurant verlaten. Uiteindelijk hebben we ervoor gekozen dat de Essenburgh ging sluiten en deze is dicht gebleven tot 15 mei. Hotel Baars is al die tijd opengebleven, nu nog steeds. Onze gasten (ook al waren het er niet altijd veel) wilden we toch blijven ontvangen. Een ieder die bij de Essenburgh geboekt had, kon dan omgeboekt worden naar Baars, in de stad met meer mogelijkheden voor afhaalmaaltijden etc. In de periode dat hotelgasten in het restaurant mochten dineren, ontvingen we veel extra gasten. Vooral De Essenburgh was erg goed bezet met gasten die er even uit wilden zijn en lekker uit eten wilden. Dit is natuurlijk mooi, dat je lekker door kan draaien, maar gaf ook wel dubbele gevoelens hoor. Alle collega's waren dicht en de hotels mochten wel het restaurant open hebben.We hebben ook menig huilend bruidspaar gehad dat hun huwelijksdag al ruime tijd geleden gepland had bij ons mooie kasteel! Deze moest nu aangepast/verplaatst worden.De situatie nu is dat De Essenburgh weer gesloten is sinds 15 december. Vanaf die datum mochten gasten alleen nog maar op de hotelkamer eten. De gasten die kerst zouden vieren daar hebben we op 16 december allemaal af moeten bellen.. Wij willen daar pas weer openen als gasten in het restaurant mogen dineren, dus alweer bijna 3 maanden gesloten! De eerstvolgende persconferentie wordt weer een spannende, wel/geen terras open. Wat een gekke wereld toch zo.Alles wat we gewend zijn is anders en we hopen dat het ooit weer normaal wordt. Weer groepen ontvangen, feesten organiseren, restaurant draaien, alles waar we voor staan gewoon weer doen.

onbekende auteur5 jaar geleden Gek eigenlijk zo'n mondkapje. Wel een ideaal middel om je achter te verstoppen. Nu wil ik meer zichtbaar zijn, maar vroeger wilde ik het liefst onzichtbaar zijn. In de periode van corona gingen mijn gevoelens als een achtbaan op en neer. Aan de ene kant lekker, je hoefde niks meer en aan de andere kant toch boosheid door al die beperkingen. Daarna verdriet omdat ik niet verder kon in mijn bedrijf 'Gewoon vrouw zijn'. Na verloop van tijd heb ik het kunnen accepteren en kwam ik tot rust en was er weer ruimte voor nieuwe ideeën.We hebben gelukkig een groot huis en iedereen heeft een eigen plek. John werkt hele dagen thuis en dat bevalt hem goed. Hij heeft nu geen reistijd meer en kan beter zijn werk doen. Straks zal hij nog maar 1 dag in de week naar zijn werk gaan. Mijn kinderen hebben veel online les gehad. Zij doen het juist heel goed in de lockdown. De druk van de school en het moeten was eraf. Nu is onze zoon weer volledig naar school, onze dochter zit op het hbo dus zij heeft nog steeds online les. Gelukkig mag zij wel naar haar stage. Waar ik ook aan moest wennen is dat ik het huis nooit meer even voor mezelf heb. Er is altijd iemand thuis. Vroeger was ik altijd thuis en ging iedereen de deur uit. Nu zijn eigenlijk de rollen omgedraaid en ben ik het meest op pad. Naast mijn bedrijf kook ik voor ouderen op een afdeling in Sonnevanck. In de eerste lockdown mochten ze helemaal geen bezoek meer ontvangen en dat was heel eenzaam en onwerkelijk voor deze mensen. Dan was het rommelen met pannen, een praatje en de geur van het eten nog een positieve gebeurtenis voor hen. Ik voelde me echt bevoorrecht dat ik dat voor ze mocht doen. Deze periode gaf juist ook kansen, zo ben ik tussen de lockdowns de opleiding voor HSP coach gestart om mijn expertise te vergroten. Ik ben nu aan het afronden met een scriptie. Voor mensen die de eigenschap hooggevoelig hebben valt het niet altijd mee, in deze tijd. Aan de ene kant vinden ze het heerlijk dat er nu niet zoveel van hun verwacht wordt. Ze hoeven niet naar feestjes en verjaardagen. Ze krijgen meer rust, het thuiswerken wordt normaler. En aan andere kant voelen ze zich niet op hun gemak. De wereld verandert en dat maakt het spannend. In mijn praktijk coach ik veel in de natuur. Tijdens de wandelingen 'vertel je verhaal’ bied ik een luisterend oor. Je merkt dat ze daar meer dan ooit behoefte aan hebben. Zelf ben ik ook hooggevoelig en dan pik je de prikkels van anderen sneller op. Als ik boodschappen ging doen dan voelde ik de paniek van de mensen. De onzekerheid, de angst en het zoeken naar hoe ze die 1,5 meter konden waarborgen. En als je dan toch te dichtbij kwam zag je de boze en geïrriteerde blikken naar elkaar. Dat vond ik het moeilijkst. Ik vond het echt vreselijk om naar de supermarkt te moeten. Zodra ik thuis was, was ik in mijn veilige bubbel en keek ik weinig tot geen nieuws. Dan merkte ik er niks van, en was mijn wereld normaal voor mij. Of ik ging lekker naar het bos. In de natuur is de wereld nog normaal. Het bos is zoals het is. Eind vorig jaar ben ik de HSP groep Harderwijk gestart. Het is een groep hooggevoelige vrouwen die een keer per maand bij elkaar komt om gezellig samen een kop koffie te drinken, verhalen te delen en ervaringen uit te wisselen. We zijn helaas nog maar 1 keer bij elkaar gekomen want toen kwam de tweede lockdown. Om toch wat leuks voor de groep te kunnen doen ben ik op het idee gekomen om een krantje voor ze te maken, de HSP Courant. Niet online, maar gewoon afgedrukt op papier in de brievenbus. Ik vind het heerlijk om creatief bezig te zijn en dat passen en meten om alles er zo goed mogelijk in te krijgen is ook echt iets voor mij. In de HSP Courant staan verschillende rubrieken met tips, verhalen en leuke opdrachten. In maart komt de tweede editie uit. Ik hoop wel dat de leden weer snel bij elkaar kunnen komen want live contact vind ik toch het allerbelangrijkst en mis ik het meest. Het zou leuk zijn om er nog wat leden bij te krijgen.Voor iedereen een goede gezondheid en zorg goed voor jezelf.

onbekende auteur5 jaar geleden

onbekende auteur5 jaar geleden Op zondag 15 maart 2020 hoorden wij dat de horeca dicht moest. Er werd al hevig gespeculeerd over sluiting, dus de beslissing was geen verrassing. Maar iets verwachten en dan op tv horen dat je zaak dicht moet. Dat is toch wat anders, dat kwam hard binnen. De zaak waar zoveel liefde, zweet en tranen in zit, waar wij beiden in zijn geboren en in opgegroeid, waar wij als familie met een fantastisch team keihard in werken, moest opeens dicht. Onwerkelijk! Van alle mogelijke (economische) scenario’s die we hebben kunnen bedenken, is deze nooit voorbij gekomen.Als hotel mochten wij bij de eerste sluiting geopend blijven. Echter, we besloten toch helemaal dicht te gaan. Feitelijk had iedereen geannuleerd, de situatie was nieuw en je hoort over een gevaarlijk virus. Je wil dan toch je verantwoordelijkheid nemen en verdere verspreiding voorkomen. Daarnaast valt onze moeder in de risicogroep. Dus wilden wij niet teveel mensen in haar buurt hebben. 2,5 maand waren we dicht. In die tijd hebben we veel geschilderd en de 2e verdieping helemaal opnieuw opgeknapt. Nieuwe vloer, behang, interieur en badkamers. Maar goed als er niks binnenkomt, dan gaat het geld er hard uit. Dus je kunt niet eindig doorgaan met het cosmetiseren van je zaak. Wat waren we blij dat we weer open mochten op 1 juni. De horeca ging open op 2e Pinksterdag. Spannend hoor: wat moeten we verwachten? Dikke rijen voor het terras? Worden we overlopen? We wisten niet wat we konden verwachten en in alle eerlijkheid waren we ook wel een beetje zenuwachtig. Alles ging goed: het team stond klaar en alle gasten waren enorm blij dat ze weer op het terras konden zitten. De zomer was ook een bizarre situatie: drukker dan ooit met minder medewerkers. Stress: bij ieder kuchje stuurden we medewerkers weg. Laat je maar testen, dan weten wij gelijk of we je weer kunnen inroosteren. We hebben altijd rekening gehouden met het feit dat iemand van de familie of het team besmet zou raken met Covid-19. Ondanks dat we afstand probeerden te bewaren, kwam je toch vaak binnen de 1,5 meter zone van gasten. Bijna niemand had daar problemen mee en anders zetten wij een extra tafel neer, zodat we de afstand wel konden bewaren. Eind september werd Arnold positief op Covid-19 getest. “Ik werd maandag al hoestend wakker en met lichte verhoging. Ik dacht dit is niet goed. En dacht fuck de laatste 3 dagen mooi weer van dit jaar, ik moet in die zaak staan! Tegelijkertijd hoorde ik op de radio dat de GGD het testen, bron- en contactonderzoek niet meer aankon. Ik kon pas over een week terecht bij de GGD en besloot een commerciële test te doen, waar ik gelijk de volgende dag terecht kon. Dezelfde avond nog uitslag: positief getest op Covid-19. De mensen die ik 48 uur voor het ziek worden heb gezien, heb ik allemaal zelf gecontacteerd. De GGD deed dat pas 2 weken later. Helaas heb ik vrienden besmet. Het enige geluk was dat ik het weekend voor mijn besmetting, de hele periode niet op de zaak was. Dus gelukkig geen collega’s en geen gasten besmet. Ik had de milde vorm van Covid-19. Maar het was wel een rare tijd. Iedere dag een andere klacht. Ik ben blij dat ik geen benauwdheidsklachten heb gehad, daar zag ik wel tegen op. Tot op heden heb ik nog niet mijn volledige smaak en geur terug”. De 2e lockdown kwam niet als verrassing. Wederom een verdieping gerestyled. En we hadden ons ook ingesteld op een langere en strengere lockdown dan de eerste. Het enige verschil is dat we dit keer wel open bleven. Sommige hotels zochten toch wel de randjes van de regels op. Jammer, maar ook wel weer begrijpelijk. Het water zal je maar aan de lippen staan, dan moet je toch wat. Ons bedrijf bestaat bijna 125 jaar en wordt sinds de jaren 70 door onze familie gerund. Al bijna 50 jaar, wat een tijd. Gelukkig hoefden wij ons geen zorgen te maken, maar 6 maanden je bedrijf verplicht dicht hebben is wel lang. 2020 het jaar dat we met z’n allen in een emotionele rollercoaster zaten en ons af vroegen wanneer wordt alles weer als vanouds?! En aan het eind van het 1e kwartaal 2021 zijn we er nog niet uit! Nu het vaccineren op gang komt, is er eindelijk licht aan het eind van de tunnel. Al duurt het vast nog wel even voordat wij zonder restricties kunnen leven. Het wordt tijd voor verantwoord verruimen van de regels. De horeca heeft afgelopen jaar laten zien, dat ze verantwoord open kunnen. Wellicht mogen we open met de terrassen in april. Fijn, maar eigenlijk hebben wij liever dat wij open mogen met alles, dan maar iets later. Dat we gewoon alles open kunnen doen, en eventueel nog met een maximaal aantal gasten. We weten allemaal best dat het leven met ups and downs verloopt. Zonder licht geen donker, zonder dalen geen pieken.. Tja allemaal waar en zolang het enigszins hanteerbaar blijft ook allemaal best oké, toch?

Roel Pannekoek5 jaar geleden

onbekende auteur5 jaar geleden En ineens werd het stil op de wereld, in Harderwijk en in de anders zo drukke en gezellige Smeepoortstraat.Ook in ons kantoorpand , terwijl het anders een soort duiventil is. Iedereen loopt altijd in en uit. Wij ondersteunen kinderen en volwassenen op het gebied van opgroeien, ouderschap, zelfstandig wonen en arbeid. Binnen zorgen, lasten en wensen van mensen zoeken we naar mogelijkheden. We zijn blijven zoeken ,binnen de beperkingen die er zijn, naar mogelijkheden. Op verzoek een inkijkje in wat we zoal gedaan hebben en nu doen.Als eerste hebben we er voor gezorgd dat de voorwaarden op orde kwamen om ons werk te kunnen blijven doen. We hebben daarvoor allereerst in China een bestelling voor mondkapjes geplaatst en daarbij gezorgd voor voldoende ontsmettingsmateriaal.Om steunend te zijn aan onze klanten hebben we, tasjes met afleiding voor de kinderen erin bij onze klanten aan de deur gehangen., bloemetje voor de deur gezet. We zijn intensief gaan beeldbellen, voor het raam van een klant gaan staan en bellen zodat we elkaar toch blijven zien , wandelen in het bos..Om het luchtig te houden hebben we dansjes buiten voor het raam gemaakt om bijvoorbeeld even te kunnen lachen en ontspannen, op mondkapjes een tekening van een klant laten drukken met maar 1 doel voor ogen; perspectief blijven zien en houden. Onze collega’s zijn dagelijks gemotiveerd om zich in te spannen voor klanten op de manier die nodig is.Want als je je kwetsbaar voelt is deze wereld soms moeilijk te begrijpen en erg eenzaam.Een hand op iemand schouder ter bemoediging of bij verdriet een arm om iemands schouder was niet meer mogelijk, dat vonden en vinden we in het uitvoeren van ons werk een gemis. Daarom hebben we “knuffelkaarten” gemaakt zodat alle medewerkers naar klanten ,jong en oud, op momenten dat het nodig was uit te kunnen spreken en via beeld te kunnen laten zien dat we er voor de mensen willen zijn op de manier die wel mogelijk is. We wilden ons steentje bijdragen tijdens de beide lockdowns. We hebben meegewerkt aan het uitvoeren van vrijwilligerswerk voor de Oudertelefoon met het doel om ouders een luisterend oor te bieden. Wat we merken is dat het taboe om te kunnen spreken over ouderschap en de zorgen en lasten die het soms mee brengt wat meer bespreekbaar zijn geworden. We kregen vragen van ouders om naast onze vrijwillige inzet ook professional online van betekenis te kunnen zijn . Dat heeft geresulteerd in een nieuwe initiatief: www.ouderlijnonline.nl . We coachen ouders online met het doel om zelfvertrouwen te vergroten binnen het ouderschap. De wereld is op dit moment zoals het is, daar kunnen wij niets aan veranderen. We blijven ons inzetten om binnen de beperkingen die er zijn te blijven zoeken naar mogelijkheden. We willen iedereen in Harderwijk en omstreken die het nodig hebben een “dikke knuffel” kaart geven.

onbekende auteur5 jaar geleden Ik ben getrouwd met Gert en samen hebben we 2 leuke dochters Martine en Louise. Ik werk als frontoffice medewerker bij het Servicebureau van Zorggroep Noordwest-Veluwe (ZNWV) in Harderwijk. Mijn collega’s en ik zijn het eerste contactpunt voor vragen over de Zorggroep. Ook ik mocht me weer opnieuw opladen voor een nieuwe, strengere lockdown. We waren er klaar voor om weer op vakantie te kunnen, gezellig kerst en oudejaarsavond te vieren. Maar helaas, we moesten creatief zijn om hier toch een positieve draai aan te kunnen geven. Het wordt wel steeds lastiger. Etentjes met vrienden moeten weer worden uitgesteld en Oud&Nieuw zonder vuurwerk? Dat maakte het allemaal wel wat ongezellig, zo zijn we het niet gewend. Kunnen we nog wel naar onze werkplek? Nou, dat geluk heb ik wel. Omdat wij een functie hebben waarbij service hoog in het vaandel staat, is het van belang dat mijn collega’s en ik aanwezig zijn op het hoofdkantoor. Even de deur uit en op de fiets naar het werk, heerlijk! Momenteel is het op het kantoor wel erg stil, maar gelukkig zijn we altijd met z’n tweeen bij het Servicebureau. Het contact met collega’s maakt het werk wel erg leuk. In deze coronatijd staat het telefoonverkeer niet stil. Veel bezorgde telefoontjes van mensen die bang waren hun familie, vrienden of partners niet meer te mogen bezoeken. De bezoekregeling was erg streng en veel cliënten in de zorginstellingen hebben wekenlang geen bezoek mogen ontvangen. Het verdriet aan de andere kant van de lijn blijft altijd lastig. Wanneer ik dan na een dag werken weer op m’n fiets stap om naar het mooie Hierden te gaan, ben ik blij dat ik in de frisse lucht kan zijn, naar huis waar met een beetje geluk het eten al wordt voorbereid. Hopelijk worden de maatregelen gauw wat versoepeld, zodat ik weer kan doen wat ik leuk vind. Ik speel bugel bij Muziekvereniging Kunst Na Arbeid in Hierden en mis het samen muziek maken enorm. Ook ga ik graag weekenden weg met Gert om te fietsen, te varen of lekker een hapje en drankje te doen op het terras. Ik heb zin om weer eens een dagje te winkelen met mijn dochters. We houden het hoofd omhoog en hopen op zo snel mogelijk terug naar normaal.

onbekende auteur5 jaar geleden Toen Karin me polste of ik mee wilde doen aan haar onvolprezen serie ‘Het gezicht van Corona’ heb ik enkele dagen bedenktijd genomen want tja, als pensionado heb je makkelijk praten en realiseer ik me dat ik niet, zoals vele anderen wel, bijzonder hard geraakt word door de huidige coronarestricties.De stap naar een intelligente lockdown was derhalve klein en organisch, ik ben m’n eigen bubbel.Dat was overigens in het begin wel even een onbekruimelde zoektocht in een omzichtig traject van geleidelijke gewenning aan een doodlopende levensfase.Op die ene dag, waarvan je weet dat die zal komen, word je wakker en begint het besef te dagen dat je je bed eigenlijk helemaal niet uit hoeft.En als je dermate matineus bent aangelegd als bovengetekende wachten er wel erg veel uren op een zinvolle invulling.Behalve dat m’n sociale en culturele actieradius tot op de kleinste kern is geïmplodeerd ondervind ik zelf dus relatief weinig echte hinder van deze lockdown en krijg ik gewoon maandelijks keurig m’n AOW en pensioen uitgekeerd en hoef ik nergens heen.Verder kan ik me tamelijk goed amuseren en heb doorgaans genoeg omhanden om later met een lichte sensatie van voldoening op een luchtig gevulde dagbesteding terug te kunnen kijken, ook in deze barre Covid tijden.Zelf ben ik niet zo bang voor het virus en hou me zoveel mogelijk aan de voorgeschreven richtlijnen.Sporten deed ik eigenlijk altijd al tamelijk solitair in de vorm van fietsen (vroeger roeien) en kijk ik naar de wereld als door de zoeker van een camera en zie een ingekaderde werkelijkheid in waaiers van ruisloze breedbeelden.Met name foto’s die ik in de loop der jaren van en in fotogeniek Harderwijk gemaakt heb, of in de tijd dat ik nogal reislustig was, laat ik maandelijks als cover photo op Facebook voorbijkomen, vaste prik.Ik heb wel een haat-liefde verhouding met sociale media, ik doe alleen iets op Facebook.Juist in deze periode van sociale deprivatie vind ik het wel mooi om als levensteken via Facebook in contact te blijven met verre vrienden ergens op deze te snel opwarmende aardkloot.Communicatieapps als Facetime, Zoom en Skype zijn nu geweldige, tijdelijke of zelfs permanente, alternatieven voor een aantal old school fysieke contactmomenten.Erg handig toch dat het internet er eerder was dan het COVID-19 virus.In tijden dat we op ons zelf zijn teruggeworpen is er, hier een zege, het internet, de digitale navelstreng die een groot deel van de wereld als één globale familie met nullen en enen met elkaar verbindt en waardoor een aantal cruciale digitale processen de samenleving enigszins kan laten door functioneren.Enfin, zo heeft het virus hopelijk toch hier en daar voor een permanente verandering ten goede gezorgd in de onvermijdelijke evolutionistische stap naar een homo sapiens 2.0.Heb ik eerder beweerd dat ik zelf relatief weinig hinder ondervind van de lockdown, is dat niet helemaal waar.Sinds juni 2018 volg ik de totstandkoming van ‘Beste Reizigers’ in het Marius van Dokkum museum hier in Harderwijk waar de bekende schilder Marius van Dokkum in het museum publiekelijk aan een life-size schilderij werkt.Erg uitzonderlijk, leuk en informatief voor museumbezoekers dit ook zo te kunnen ervaren.Want het is er zelden saai, en nog minder als Marius op de bovenste verdieping aan zijn ‘Beste Reizigers’ werkt.En voor mijzelf een spannend, uitdagend, creatief en volgens sommigen uniek project waar sinds de opening van het museum letterlijk op de linker hand van de schilder, zijn werk(wijze) en de interactie met bezoekers wordt ingezoomd, terwijl de figuren in het schilderij door het laag voor laag aanbrengen van kleur en detail langzaam maar zeker expressief tot leven worden geschilderd.Fascinerend om zo lang boven op dat creatieve proces te kunnen staan.Na al die uren in het museum en thuis voor de pcbuis staat dit imposante schilderij intussen permanent op mijn netvlies gebrand.Het schilderij is geïnspireerd door ‘De Nachtwacht’ en stelt een bonte verzameling reizigers voor die op Amsterdam Centraal op de trein staan te wachten.Helaas waaide er vorig jaar een onzichtbaar virusje op de rails en is de trein dientengevolge met horten en stoten tot volledige stilstand gekomen op Centraal Station Corona.Voor de musea, en de gehele cultuursector, is het natuurlijk allemaal echt een droevige zaak en is de grote vraag wanneer de overheid het sein op groen kan zetten teneinde deze trein zonder verdere tussenstops met gezwinde spoed richting Amsterdam Centraal te laten snellen waardoor Marius zijn penselen en kwasten weer ter hand kan nemen en ik mijn camera’s, gimbals, microfoons, recorders etc.En dat mij nog voldoende gezondtijd gegeven is om de finale penseelstreken van Marius’ opus magnum bij leven en bewustzijn te kunnen vereeuwigen.And that's how the cookie crumbles...De voortgang van ‘Beste Reizigers’ in de vorm van ‘Tussenstations’ en ‘Zijsporen’ is eventueel hier te volgen: https://www.youtube.com/channel/UC7x5zkSr-YJU9A_UMLBLazQQua Corona is het natuurlijk heel erg voor al die slachtoffers en gedupeerden in economische, sociale en culturele sectoren en in de gezondheidszorg. Voor hen is dit virus weinig minder dan desastreus en wens ik iedereen gezonde vooruitzichten toe en, indien van toepassing, een spoedig herstel.En nu snel op weg naar het nieuwe oude normaal!

onbekende auteur5 jaar geleden Lege kerk… Op het moment dat ik dit schrijf staan we gelukkig weer op een drempel. Woensdagavond, op de biddag voor gewas en arbeid, zullen er voor het eerst sinds ruim 10 weken weer 30 mensen worden toegelaten in het kerkgebouw tijdens de kerkdienst. Het was juist biddag 2020 dat we voor het laatst een dienst hadden, waarbij we ons niet bewust waren dat het de laatste dienst samen was. De zondag erop werden de diensten afgelast en daarna schakelden we door de nood gedwongen over op onlinediensten. We werden heel creatief en maakten er wat van en waren blij toen er stapsgewijs weer meer mensen konden worden toegelaten in de diensten. He he, eindelijk.Tot december kwam, met weer zo’n ingrijpende overgang. We hadden net een avondmaal zondag gehad met vijf diensten, zodat ieder die dat wilde, kon gaan. Zo bijzonder om elkaar juist daar, in die setting, weer te zien. Maar de zondag erop was het over. Geen mensen meer in de kerk. Geen zangers. Geen muziekteams en organisten meer. Zelfs de aanwezige kerkenraad werd gereduceerd tot 1 ouderling. En achter in de kerk, tussen perspex schotten de technici met de koster. Een lege kerk, zelfs met Kerst.Nu kan ik veel beter omgaan met situaties die nu eenmaal zo zijn, dan wanneer ik zelf iets niet goed doe of tekortschiet. ‘Roeien met de riemen die we hebben’, is dan mijn uitgangspunt. In de kerk gaat het over God. Hij staat nooit voor een te moeilijke opgave. Gods werk wordt hoogstens gehinderd, niet verhinderd. (Met Kerst preekte ik over ‘het teken’ en kreeg na de dienst 4 foto’s van gemeenteleden die tijdens de dienst de regenboog zagen.) Toch ging in die derde golf de knaagkever in mij aan het werk. En niet alleen in mij, dat merkte ik in een soort leegte om mij heen, haast iets apathisch.Zondag aan zondag preken en in de camera kijken. Me voorstellen: ze zitten nu op de bank voor de tv, of aan de hoge tafel achter de laptop. In bed ligt iemand met een smartphone, maar die switcht ook af en toe. Beker koffie in de hand, onesie aan of al in de fietskleren. En tegen de kinderen iets zeggen en denken (vooral hopen) dat ze nog aandacht hebben. Wat me vooral opbreekt en wat het onverdraaglijke raakt is het ontbreken van interactie. Ik lees graag de gezichten, al kostte dat hiervoor ook heel veel energie tijdens een dienst. Een frons, wanneer ik te kort door de bocht ga tijdens de preek. Een glimlach tijdens een verder ernstige preek. Een traan nadat we met elkaar in gebed alles aan God hebben voorgelegd. Ik zie niets! Ik hoor niets! Ik merk niets! Daardoor raak ik ook aan het apathische. Ik zou zomaar overgaan op de automatische piloot, ware het niet dat ik me geroepen weet om juist hierin een stem ter sprake te brengen.Wat we met elkaar geleerd hebben, is nog te vroeg om te duiden. Wat ik wel heb gemerkt en gehoord om me heen, is dat een kerkdienst zoveel meer is dan de woorden die klinken. Het is ontmoeting, het delen van elkaars leven, vreugde en verdriet. Het is herkend worden, gezien worden, tevoorschijn komen, je gaven inzetten in de gemeenschap. Er is een ding wat voor alle mensen geldt: niemand heeft ooit God gezien. In de kerk weten we dat ook. Maar juist omdat we in alle verscheidenheid elkaar daar ontmoeten, merken we de aanwezigheid van God op. Daar leven we van. Wij hebben elkaar niet uitgezocht. We zijn aan elkaar gegeven.Deze maanden zijn we deels doorgekomen door vanuit de huizen te zingen over het verlangen om naar Gods huis te gaan. De psalmen gaan ons daarin al duizenden jaren voor. Die psalmen en liederen zijn nu nog kostbaarder voor ons geworden. De hoop houdt ons op de been, dat die lege kerk snel weer plek biedt aan ieder die komen wil. Het kinderpraatje. Het spontane antwoord wat de organist in het voorspel verwerkt. De glimlach, de frons, de traan. Het stelletje wat in de kerk meer met elkaar bezig is dan met de dienst. Ik kan niet wachten!

onbekende auteur5 jaar geleden Wat voelt dat vreemd eigenlijk, buiten in de natuur met een mondkapje op.Ik woon heerlijk aan de rand van het bos, overal waar ik naar buiten kijk is het groen.Als ik het hek dicht heb, zit ik fijn in mijn eigen bubbel en kan ik het echt vervelend vinden om boodschappen te moeten doen. Gelukkig hoef ik niet zo vaak en ik weet dan ook m’n eigen energie te behouden en niets op m’n nek te nemen van anderen.Eén van die manieren is het dragen van rode sokken en goed gegrond zijn. Dus bij je eigen natuur blijven We zijn als mensen zover afgedwaald van de natuur, terwijl we echt onderdeel zijn van. Vaak merken mensen ook dat ze in de natuur weer bij zichzelf komen en opladen.Lekkere frisse lucht, leven met de seizoenen, de maan, je eigen cyclus.Ik gebruik de natuur ook altijd als metafoor in mijn coaching werk, net als kleur, creativiteit en spiritualiteit. Wanneer je beseft dat je onderdeel bent van het immens grote Universum kun je dingen meestal wel in perspectief plaatsen. Ook een objectieve blik en een luisterend oor van een ander zijn hier heel handig bij.Nu is het best lastig om goed bij jezelf te blijven met zoveel meningen en maatregelen en kun je best angstig worden. Ik merk dat ook in mijn praktijk dat men vaker even wil praten, tekenen of een kaartlegging wil.Natuurlijk kan dat, het is voor jong en oud, iedereen een bijzondere tijd. Mijn tip hiervoor is sowieso eerst weer naar je intuïtie – je kompas voor je leven - luisteren, daarna je nuchtere verstand gebruiken en blijven denken in mogelijkheden!

onbekende auteur5 jaar geleden 'Hebben jullie de eigen verklaring voor de avondklok bij je?' vroeg de verloskundige toen we om 20.50 uur de auto in wilden stappen om naar het geboortehuis te vertrekken.Een vraag die op dit moment heel gewoon is, maar als je er over nadenkt ook een bizarre vraag als je op het punt staat te bevallen.Om 03.00uur reden we terug naar huis, niet met z’n tweeën maar nu met z’n drieën. Onze prachtige zoon Pim was geboren! Lege straten, geen mens te bekennen en alleen het geluid van de auto en af en toe een geluidje van onze zoon Pim. Wat een bijzondere gewaarwording.Wat een bizar jaar hebben we achter de rug door de corona. Verschrikkelijke berichten op het nieuws, zoveel zieken en mensen die overlijden. Dat een virus zo'n grote impact kan hebben...Voor ons is 2021 in ieder geval heel mooi begonnen en Pim maakt er gelukkig weinig van mee. Nu maar hopen dat hij dit in zijn leven nooit meer hoeft mee te maken.

onbekende auteur5 jaar geleden Blijf positief en zorg goed voor jezelf en je naasten.27 februari 2020 is het precies een jaar geleden dat corona ons land bereikte. En vanaf 9 maart mochten we niet meer kussen en elkaar de hand schudden en zijn de maatregelen begonnen die nu nog steeds van kracht zijn.Ik “Nathalie Roelofsen” kan je vertellen dat dat heel veel met mij heeft gedaan. Het heeft veel teweeg gebracht, en niet allemaal in de negatieve zin van het woord. Natuurlijk dacht ik, en nu dan? Maar, ik ben heel creatief, en dat valt niet tegen te houden.In mijn viltatelier genaamd Vilting Fingers ben ik dagelijks aan het werk. Ik ontwerp hoeden en shawls en maak kleding van eigen ontworpen stof, genaamd vilt. Bij mij kun je naailessen volgen maar ook een leuke workshop doen. In deze tijd met één persoon, maar straks weer met maximaal acht. Want ik weet zeker dat dat terug komt. Ik ben en blijf positief ingesteld.Doordat ik niets hoef te maken voor de kunstmarkten had ik tijd over. En was er tijd om te laten borrelen wat er zou komen. En er is een heel mooi project ontstaan, wat alles met Covid19 te maken heeft. In de 1e lockdown zijn er maskers ontstaan die het verhaal verteld hoe wij ons voelen in deze tijd. Het is ook nu nog actueel en misschien wel heftiger dan ooit. Ons gevoel en geduld wordt flink op de proef gesteld. De maskers zijn te zien in de online expositie op de website van Vilting Fingers. En op het online stadsgesprek platform hier van de gemeente Harderwijk vanuit “Deel je verhaal”.Verder kan ik zeggen dat ik een jaar van groei heb doorgemaakt, het stilzetten zorgt ervoor dat je anders kijkt, voelt en doet. Zo heb ik mezelf nieuwe technieken aangeleerd, en zijn er zijden shawls ontstaan met het printen van bladeren op de stof, en het verven van de stof met veel kleur. Mijn website aangepast en een webshop gemaakt, wat veel voldoening geeft.Naast dit alles maak ik ook Hemelwieg voor een klein afscheid van een GROOT wonder. Hiervoor heb ik een crowdfunding opgezet. Zodat mensen die Hemelwieg een warm hart toedragen, door een donatie te doen, kunnen helpen met het schenken van deze afscheidswiegjes aan ziekenhuizen. Er is al veel moois gebeurd hierdoor. Ik ben in contact gekomen met het Maastricht UMC en heb daar Hemelwieg geschonken om weg te kunnen geven aan mensen die dit nodig hebben, vrouwen die hun kindje verliezen tijdens de zwangerschap. Wat zo gewenst is. Ook voor deze kindjes is het belangrijk, dat de ouders op een mooie en zachte manier afscheid kunnen nemen, en een goed begin maken met het rouwproces. Want Lockdown of niet, dit stopt daar niet door.Zelf hebben mijn man, René en ik dit ook meegemaakt. Voor de geboorte van onze jongens Xander, Christian en Kelvin zijn wij een tweeling verloren tijdens de zwangerschap. En toen was er nog niets voor het afscheid. Hierdoor vind ik het fijn nu andere mensen die dit meemaken te kunnen helpen dit wel te kunnen doen. Hemelwieg is gemaakt van merinowol en zijde waardoor het heel zacht is en warm aandoet. Alles wat ik ontwerp is handgemaakt en uniek.En wat is het fijn om een liefdevol gezin te hebben waar je steun krijgt voor wat je doet. Trots zijn wij op onze jongens en hoe ze omgaan met de avondklok en het niets mogen in deze tijd. Een jaar van hun leven, waarin ze horen te feesten met vrienden.”Chapeau”.

onbekende auteur5 jaar geleden Daar sta je dan, in mijn eigen tuin, verscholen achter het mondkapje…met n coronakapsel, verwilderd haar, gelukkig mag ik morgen naar de kapper!We raken er al aardig aan gewend en hoop maar dat het toch een beetje zal helpen. Thuis vermaak ik me gelukkig goed, veel lezen en puzzelen en er even uit om een boodschap te doen. Ik verbaas me erover hoe snel de dag toch voorbij gaat, ook al is het wel eens saai. En met het mooie weer moet je wel even genieten, lekker een stukje fietsen.Nee, hier geen last van depressies!

onbekende auteur5 jaar geleden Corona heeft de wereld op z’n kop gezet. Ook de uitvaartwereld. In de eerste golf merkten we dat er nog maar weinig bekend was over dit virus. Dat veroorzaakte veel onduidelijkheid en onzekerheid in ons werk en bij nabestaanden. Met het van kracht worden van de eerste coronamaatregelen in maart 2020 werd bepaald dat bij een uitvaart nog maar maximaal 30 personen aanwezig mochten zijn. Afscheid nemen van een geliefde, dat kan maar één keer. Maar hoe doe je dat als je gedwongen wordt om soms uitermate pijnlijke keuzes te maken in wie er wel of niet mogen komen? Maar ook vragen als is een overledene nog besmettelijk, kunnen we dan wel thuis opbaren, hoe beschermen wij ons als medewerker in de uitvaartzorg kwamen aan de orde.Bij Puur hebben we geprobeerd om ons in deze moeilijke periode niet te laten leiden door alles wat niet meer mag. Liever maakten wij de vertaalslag van wat je zonder Corona gedaan zou hebben, naar wat er nog wel mogelijk was. Ondertussen zijn de maatregelen al enkele malen veranderd en momenteel mogen er 50 personen aanwezig zijn.In april 2020 ben ik bij het begeleiden van een uitvaart, ondanks alle voorzorgsmaatregelen, zelf besmet geraakt. Een periode van 9 dagen lag ik met veel klachten op bed. Wat mij toen raakte is dat medewerkers in de uitvaartzorg niet getest konden worden. Echter als ik twee dagen klachtenvrij zou zijn mocht ik in verband met mijn cruciale beroep wel weer aan de slag. Het aantal mensen dat overleed aan corona nam toe. De druk op de branche werd groter. En het risico om besmet te raken of om het virus over te dragen in ons vak is groot. Toch zijn de medewerkers in de uitvaartbranche naar mijn idee vaak buiten beeld gebleven. Ook als het gaat om vaccineren is er voor deze branche niks geregeld.We zijn nu bijna een jaar verder en nog steeds heb ik restklachten. Vermoeidheid, kortademigheid en soms nog steeds verhoging. Hiervoor loop ik nu in een revalidatietraject bij een fysiotherapeut. Toch ben ik zodra ik kon weer aan het werk gegaan. Juist om families te ondersteunen in deze heftige tijd. We hebben continu gezocht naar hoe neem je afscheid met een andere vorm van verbinding en nabijheid. Te denken valt aan het meebeleven van de bijeenkomst via een live-stream, het online condoleren of de mogelijkheid om een laatste groet te brengen aan de overledene door langs de weg te staan als de rouwstoet voorbij komt.Na een jaar werken met ‘restricties’ blijkt dat nabestaanden het afscheid van hun dierbare juist ook als intiem hebben ervaren en dat veel mensen zich ondanks de fysieke afstand toch betrokken voelden. Deze ‘nieuwe manier’ is anders, maar niet minder waardevol. Toch hoop ik van harte dat we vlug ‘verlost’ zullen zijn van dit virus en dat ook uitvaarten weer ‘in alle vrijheid’ kunnen plaatsvinden.

onbekende auteur5 jaar geleden Wij, Michèl, Hilde en onze 2 zonen Noah (19) en Levi (15) zijn veel thuis als gezin. De jongens volgen veel online les en omdat ze allebei praktijklessen hebben, gaan ze een paar dagdelen per week naar school. Dit is voor hun ritme (en dat van ons) heel erg fijn. Michèl werkt altijd al veel vanuit huis en heeft nu wat meer digitale meetings.We zijn heel dankbaar dat we ruim wonen, in een prachtige omgeving met veel mogelijkheden om te wandelen, fietsen en gewoon buiten zijn. We gaan dan ook veel naar buiten, dit is heerlijk om ons hoofd leeg te maken. De jongens moeten we af en toe achter hun computer vandaan trekken om even naar buiten te gaan, maar dat lukt ook gelukkig. Michèl en ik zijn veel op de mountainbike in het bos te vinden of wandelend door Harderwijk. De coronaperiode brengt ons ook rust, ontspanning en een beetje bezinning.Als pedicure heb ik helaas met de lockdown te maken! De eerste lockdown, van het voorjaar 2020, moesten alle contactberoepen direct dicht. Dat was behoorlijk zuur omdat ik net vanaf januari 2020 mijn deuren van mijn pedicure salon Fijn Voetzorg had geopend. Vanaf mei mocht ik weer aan het werk, heerlijk! Helaas kwam het nieuws van december 2020 dat weer alle contactberoepen dicht moesten. Alleen de medisch noodzakelijke cliënten mogen zorg van ons ontvangen. Zo wordt voorkomen dat bij de mensen met een risicovoet de eventuele problemen kunnen verergeren. Ik hoop snel de deuren van de praktijk weer te kunnen openen voor alle cliënten, zodat ik iedereen weer zachte en verzorgde voeten kan geven! Blijf gezond en stay safe.

onbekende auteur5 jaar geleden De 1e en 2e lockdown gingen gelukkig aan mij voorbij maar tijdens de 3e moest ik er dan toch aan geloven. Ook de Cosy Shop moest dicht. Wat nu denk je dan. Net voor de kerst dicht dus kerstartikelen kon je niet meer verkopen. Alles maar weer opbergen. Het ging ook van de ene op de andere dag. Je had haast geen tijd om iets te regelen. Aangezien de Cosy Shop een pakketdienst heeft waar mensen hun pakketje kunnen halen en brengen had ik toch zoiets van maar dan kan ik helemaal niet dicht!! Ze moeten toch hun pakket kunnen halen en brengen. Gelukkig mocht ik daarvoor open blijven daar zijn de mensen wel blij mee. Het ergste vind ik nog dat als er klanten in de winkel komen dat je nee moet zeggen als ze wat willen kopen. Vooral de oudere klanten die eigenlijk niks kunnen en weten van internet. Daar wordt ik wel verdrietig van. Wel heel fijn, door de pakketdienst doe ik gelukkig nog wat.

onbekende auteur5 jaar geleden In de 1e golf was er zoveel onzekerheid en onbekendheid over corona , maar tegelijkertijd ook die saamhorigheid. ¨Iedereen was onrustig of bang.. maar ook behulpzaam en begaan met elkaar . Er werd voor elkaar gezorgd en naar elkaar omgekeken , ik heb dat echt als heel bijzonder ervaren¨.En toen alles vanaf 1 juni weer werd versoepeld , kon ik het zelfs een beetje missen .. de rust , het niks mogen .. dus eigenlijk het niks hoeven....De 2e golf kwam niet onverwachts maar voelde meteen al anders ... grimmiger.Horeca dicht , winkels dicht . Iedereen moest zijn huis in.. heftig .. vooral voor de mensen die al zo eenzaam en alleen waren . En wat dacht je van de feestdagen.. bezoek was toen ook nog zo beperkt en vol risico voor de kwetsbaren onder ons ..Ondertussen werd ook het dragen van het mondkapje verplicht . Ik weet nog dat ik in de supermarkt stond en iedereen met een mondkapje op zag staan en lopen .. en dacht in wat voor slechte film ben ik beland ..waar hangen die camera’s ..? En nu ben ik er al bijna aan gewend ..al is het tijdens het werk soms best lastig .. Ren maar eens een trap op en probeer vervolgens maar uitleg te geven over een pasgeborene , zonder het mondkapje achter in je keel te krijgen .WERKEN in corona tijd ervaar ik niet alleen maar als heel erg .Ja in het begin zeker wel.. wat de mooiste periode in iemands leven hoort te zijn , werd ineens overheerst door angst en onzekerheid . Vreselijk om bijvoorbeeld grootouders vanachter een raam of via FaceTime hun kleinkind voor t eerst te laten bewonderen ... Dan huil ik net zo hard mee...Uiteraard is er vooral de angst voor besmetting / besmetten , of om ziek te worden en die is erg groot ...we werken in de kraamzorg immers met het meest waardevolle wat er maar bestaat , nieuw leven !MAAR er wordt ook wel veel rust ervaren.Omdat er weinig tot geen bezoek komt , heeft bijvoorbeeld de borstvoeding een veel grotere kans van slagen .. Kraamvrouwen rusten beter en herstellen daardoor soms wat sneller en voor de oudere kindjes binnen het gezin werkt die rust ook goed. Vaak hoor ik ouders zeggen.. we kunnen mooi de corona gebruiken als reden .. zodat mensen ons kindje niet aanraken of vasthouden.Corona in de kraamweek is voor mij dus niet alleen maar negatief... t brengt in veel gevallen dus ook de nodige en dus gedwongen rust.. Maar zeker hoop ik net als iedereen dat het heel snel eindigen zal. De ellende waar zoveel ondernemers en bedrijven in zitten .. de angst en de onzekerheid .. de eenzaamheid en ook t enorme verdriet door t verlies van een dierbare ... Corona raakt ons allemaal..Hou vol met z´n allen en blijf vooral gezond en kijk om naar elkaar ...Liefs Daphne Schrikker

onbekende auteur5 jaar geleden Tijdens de 1e coronagolf was ik nog gedeeltelijk met zwangerschapsverlof. Natuurlijk voelde ik de onrust maar ik zat nog lekker in mijn babybubbel. Eenmaal weer aan het werk ervaarde ik pas de daadwerkelijke impact. Waar alles toen nog nieuw was en we zoekende waren om alles vorm te geven is deze 2e lockdown een stuk gewenning. Nee het is absoluut niet leuk maar ik heb zo’n beroep dat gewoon doorgaat. Het is anders, zeker voor onze cliënten maar ik heb het geluk dat baby’s ongeacht corona toch geboren worden.Waar ik eerder veel samenhorigheid ervaarde merk ik nu dat er een korter lontje is en we corona met z’n alle zat zijn. Dat we in Nederland onze frustratie uiten door middel van rellen vind ik afschuwelijk. Ik ben absoluut voor vrijheid van meningsuiting maar het nut om andermans eigendom te vernielen zie ik niet. Ik denk dat we vooral lief voor elkaar moeten zijn, elkaar moeten helpen waar dit kan en vooral ieder in zijn waarde moeten laten. Ik werk als 1e verloskundige bij Dé Verloskundigenpraktijk in Harderwijk en sta ouders bij in een zeer bijzondere periode van hun leven. Dit blijf ik doen. Er zijn wel wat dingen anders. Grootste verandering is dan minder urgente controles telefonisch zijn. Hierdoor is de zorg minder persoonlijk. Jammer maar prioriteit is om moeder en kind gezond te houden en hier is gelukkig wel begrip voor. Het continu handen wassen, spreekkamer ontsmetten, handschoenen wisselen en continu met mondkapje rondlopen zijn routine. We hebben speciale beschermingsmiddelen waarin we ons hijsen als er een vermoeden is op coronabesmetting, ik verontschuldig me dan vaak bij de voordeur dat ik er zo bij moet lopen.In mijn vak is lichamelijk contact belangrijk dit is een groot gemis. Dat je niet even de hand mag pakken van een moeder die haar wee wegpuft of niet mag omhelzen als er sprake is van een miskraam. Ook mogen we door de corona geen bevallingen afmaken die aan de gynaecoloog worden overgedragen. Ik zwaai ze dan letterlijk uit bij de schuifdeuren van de afdeling dit voelt daarna zo leeg. Maximaal 1 iemand die aanwezig mag zijn, hoe kies je dan je moeder of je partner terwijl je ze allebei zo graag aan je zij zou willen.. Corona vraagt ons moeilijke keuzes te maken. Toch, doen we dit als team en branche van verloskundigen heel sterk! Ja, ik mis die slok koffie tussendoor, samen lunchen met collega’s en de vele kindjes die normaal meekomen naar het spreekuur maar we moeten het ermee doen. Ik probeer vooral positief te blijven. Ik zie het dag voor dag en probeer mijn zegeningen te tellen in plaats van alles wat niet kan. Mijn zoon is inmiddels één jaar en weet niet beter dan dat alle mensen buiten mondkapjes dragen. Natuurlijk mis ik de kleine dingen zoals babyzwemmen, samen naar het dolfinarium, gezellig samenkomen met andere moeders in de speeltuin en een stuk sociaal contact. Onze avondjes uit zijn gewoon thuis op de bank en een rondje wandelen is het uitje van de week. Grote mijlpalen samen vieren als een 30ste verjaardag of bruiloft van mijn beste vriendin zit er nu even niet. Daar ben ik soms even verdrietig om. Dan kijk ik naar de zonnestralen die in mijn huis binnenkomen en dan maakt dit verdriet ruimte voor realistisch perspectief. We zijn gezond, ik heb een heerlijk gezin, ik heb een baan waarin ik nog aan het werk mag zijn en dus verzekerd ben van inkomen.Ik denk aan alle mensen die eenzaam zijn, geen afscheid kunnen nemen van hun dierbaren, vechten voor hun gezondheid of groot gemis moeten verwerken. Laten we daarom juist in deze tijd wat liever zijn voor medemens, dier en de wereld waarop we leven. Zodat het vanaf nu alleen nog maar beter kan worden.

onbekende auteur5 jaar geleden Hoe gaat het binnen bij de Huisartsenpraktijk Drielanden ?De 2e lockdown duurt al weer even en is net weer verlengd. Al meer dan tien maanden is het niet meer zoals ‘vroeger’. In maart 2020 moesten we plotseling de toegang tot onze praktijk beperken, het hek naar beneden, terwijl we ook graag bereikbaar wilden zijn. Alles moest zoveel mogelijk telefonisch en tegelijkertijd wilden we geen (ernstige) problemen missen en de patiënt niet uit het oog verliezen. Het speciale corona-spreekuur werd opgezet. Een geïsoleerd spreekuur waarbij de arts in beschermende kleding patiënten met mogelijk COVID beoordeelt en zo nodig behandelt of instuurt naar het ziekenhuis. In het voorjaar was het onzeker of we hiervoor voldoende persoonlijke beschermingsmiddelen zouden hebben om dit veilig te kunnen doen. Maar met hulp van heel Harderwijk werden voldoende materialen ingezameld.Wat een zorg bleef voor zowel huisarts, assistente als praktijkondersteuner was de afstand tot de patiënt. Hoe zorgen we ervoor dat de patiënten geen zorgmijders worden uit angst voor corona. Praktijkondersteuners werkten vanuit huis en deden extra hun best om mensen te bellen die nu alleen zaten. Continu veranderden de gedachtes over het coronavirus en daarmee ook de adviezen wat het beste was om te doen. Dit vergde heel wat flexibiliteit van iedereen. Soms pittig, soms hectisch of verwarrend, maar er heerste ook een gevoel van saamhorigheid. Iedereen probeerde zijn of haar weg hierin te vinden en we hielden nauw contact met elkaar.De besmetting cijfers daalden en beetje bij beetje konden we de spreekuren weer meer uitbreiden en patiënten laten komen. Fijn om mensen weer in de ogen te kunnen kijken. Echter blijft het elke keer weer nadenken hoe we de patiënten het beste kunnen helpen, telefonisch? videobellen? op het spreekuur, met of zonder pak? Zouden deze klachten kunnen passen bij COVID? is iemand al getest? Wordt de wachtkamer niet te vol?Vanaf 1 december kwam de mondkapjes plicht. Voor zowel de patiënt als voor ons als zorgverleners geeft dit een veiliger gevoel. Maar het blijft opletten. We zijn ons bewust van de risico’s voor onszelf, onze kwetsbare patiënten en onze naasten. Laagdrempelig laten we ons testen om te voorkomen dat we anderen besmetten. Gelukkig hebben we corona tot op heden nog buiten de deur kunnen houden.Tijdens deze lockdown geen hek omlaag en zien we meer mensen die het ondertussen wel zat zijn, veel leuke dingen mogen niet meer en hoe lang gaat het nog duren? Nog steeds hebben wij elke dag een corona-spreekuur en dragen we de hele dag mondkapjes en zo nodig handschoenen, waaraan nu geen tekort meer is. Het tekort zit hem nu in de vaccins die maar mondjesmaat beschikbaar komen. Dit geeft de nieuwe uitdaging: hoe kunnen we heel Nederland zo snel mogelijk vaccineren. De huisartsen hebben onlangs hun eerste vaccinatie gehad. Voor de overige medewerkers in de praktijk gaat het helaas nog even duren. De huisartsenpraktijk gaat een rol spelen in de vaccinatiestrategie, maar over het hoe en wat is momenteel nog veel onduidelijk en het plan verandert regelmatig.Gek genoeg raken we gewend aan al die veranderingen, maar de patiënt op afstand houden voelt voor ieder van ons heel onnatuurlijk. Hopelijk kan dat in de loop van het jaar weer meer normaal worden.

onbekende auteur5 jaar geleden ....op ons mooiste plein van Harderwijk, de Vischmarkt. Harderwijk wat ben je mooi...Alle deelnemers van dit prachtige fotoproject dank-jullie-wel, een verhaal vertellen over deze bijzondere periode in ons leven beschreven met n lach en n traan, opgewekt en ook zwaar. De social media volgers voor de support en commentaar, voor alle berichtjes en dat jullie mij gewoon op staat aanspraken en vertelden hoe jullie genoten van de foto´s en de verhalen. De Gemeente Harderwijk die de campagne ´Deel je verhaal´ heeft opgezet vanuit de maand van Burgerschap en in het kader van Harderwijk zijn wij samen.Weer vrij, veilig en bovenal gezond voelen, samen op zoek naar hoe onze leefstijl deze mooie wereld nog mooier kan maken. Samen met Irma wens ik iedereen dat het licht in 2021 mag schijnen in de regenboogkleuren!

onbekende auteur5 jaar geleden De 1e lockdown was zwaar maar de 2e lockdown is toch heftiger, zeker omdat het nog spannender is voor mijn cliënten en mijzelf.De angst om besmet te raken is er voor iedereen, maar als je mensen thuis moet ondersteunen betekent dit vaak ook dat je dicht bij elkaar in de buurt moet komen.Natuurlijk staat veiligheid voorop en gebruik ik mondkapjes en handschoenen, want je wilt niemand besmetten. Ondanks de angst om ook zelf besmet te raken ben ik nog steeds blij dat ik vier jaar geleden ben gestart met Mantelzorg voor ieder 1.Het ondersteunen van mensen die je hulp en een luisterend oor nodig hebben geeft veel voldoening. Zeker tijdens de 2e lockdown merk ik dat mensen die nu volledig aan huis gebonden zijn, zo blij zijn wanneer ik binnen kom. Ik kan ze helpen daar waar nodig is en ben flexibel om mij aan te passen aan de hulpvraag die er ligt. Mijn werk is elke dag anders en ik mag jong en oud ondersteunen en zeker nu is dat hard nodig ook al ben ikzelf angstig om besmet te raken. Want ook in mijn eigen familie heeft de corona toegeslagen, gelukkig is iedereen weer hersteld, maar het maakt je wel heel bewust dat het ons allemaal kan overkomen. Ik zie en hoor schrijnende verhalen, je zou toch maar maanden alleen in huis zitten met weinig tot geen bezoek. Dan besef ik hoe gelukkig ik ben dat ik anderen mag helpen.Omdat ik als ZZP’ er ook werk voor cliënten met een PGB mag er voor mij vaccinatie worden aangevraagd en ook vrijstelling voor de avondklok. Daar ben ik erg blij mee ook al voelt het wel dubbel, omdat ik mezelf streng aan de regels van de lockdown wil houden en toch bij mensen thuis kom. Privé hou ik mij streng aan de regels en voel ik me erg verantwoordelijk. Ik ben me ook bewust dat ik door mijn werk ook mijn eigen gezin belast met het feit dat ik het virus mee naar huis kan nemen. Gelukkig steunen zij mij volledig.Dat ik mijn verantwoordelijkheid neem draag ik graag uit in de hoop dat iedereen zich bewust is dat je zelf een steentje moet bijdragen om dit nare virus te lijf te gaan en we onze vrijheid weer terug kunnen krijgen, onze familie en vrienden weer kunnen knuffelen en weer bij elkaar kunnen zijn. Ik wens iedereen gezondheid en liefde toe.

onbekende auteur5 jaar geleden De 2e lockdown is pas een maand bezig maar het voelt langer en moeilijker dan de 1e keer vorig jaar maart. We zijn er natuurlijk al die tijd mee bezig, ook tijdens de versoepelingen in de zomer waren we ons bewust van de risico’ s voor onszelf en onze kwetsbare naasten, zodat de vrijheid niet helemaal vrij aanvoelde.En dan nu alweer n maand van strenge regels, beperkingen en een mondkapjesplicht. Met dat laatste heb ik niet zoveel moeite. Waar ik wel moeite mee heb is de angst die ik voel om anderen in gevaar te brengen. Mijn moeder en schoonvader, beiden met een kwetsbare gezondheid, wil ik graag blijven bezoeken maar ik wil ze niet besmetten. Dus draag ik mondkapjes, houd afstand en knuffel niet. We hebben ze met kerst niet durven ophalen omdat de kinderen er waren en die toch net even wat meer contacten buiten de deur hebben dan wij.Ik kan gelukkig naar mijn werk, ik werk als praktijkverpleegkundige bij het GZA (gezondheidszorg asielzoekers) en samen met huisartsen, assistentes en collega verpleegkundigen, bieden we 1e lijns zorg aan AZC bewoners.Tijdens de 1e lockdown moesten we de spreekuren zoveel mogelijk telefonisch doen, maar zelfs met het inschakelen van een telefonische tolk bij het gesprek bleek het vaak moeilijk om de werkelijke aard van de klacht te achterhalen. Toen we vanuit het management de keus kregen om weer fysieke spreekuren te gaan houden voor patiënten zonder corona gerelateerde klachten, hebben we dat dan ook meteen gedaan. Dit bevalt ons beter en ook de patiënten krijgen weer de aandacht en zorg waar ze recht op hebben.Gelukkig valt het met het aantal besmettingen erg mee en houden degenen die wel Covid hebben, of daarvan verdacht worden, zich goed aan de quarantaine regels. Dat laatste is overigens best lastig als je met meerdere gezinnen een woon unit moet delen en de leefruimte beperkt is. Ik heb bewondering voor de manier waarop mensen dat volhouden.Ik hoop dat met de komst van het vaccin we de zwaarste tijd achter de rug hebben en in de loop van dit jaar weer kunnen genieten van de vrijheid in de omgang met elkaar.

Peter Sitsen6 jaar geleden Het leek mijn dochter vanochtend een goed plan om lekker op tijd wakker te worden, uurtje of half zes. Wakker worden is voor haar: brabbelen, met speentjes gooien en op de rand van het bed meppen en als dat na 17 seconden nog geen papa of mama heeft opgeleverd gaat het luchtalarm aan. Dat laatste werkt redelijk goed overigens, meestal. Mijn vrouw en ik doen vervolgens een potje wie er het langst kan doen of ie nog slaapt. Degene die het nodigst naar de plee moet verliest meestal. Als mijn kleine lievelingsmensje dan een teug warme melk op heeft kan de dolle pret beginnen. Terwijl mijn vrouw en ik tegen beter weten in nog dat half uurtje slaap proberen te redden doet Maud alles wat binnen haar macht ligt om ons dat te beletten. Ze wint, iedere dag weerNu de kinderdagopvang dicht is hebben we er 2 dagen in de week een extra uitdaging bij; thuis werken met een ongeleid projectiel van 13 maanden dat leert lopen. Mijn vrouw en ik wisselen het derhalve af: ’s ochtends mag ik rustig werken en mag zij Maud behoeden voor een trip naar de spoedeisende hulp en ’s middags andersom. Hoewel het af en toe een beproeving is, is het ook gewoon enorm genieten om zo veel tijd met die kleine door te brengen. We hebben dus echt geen klagen. Dat zal met oudere kinderen af en toe allicht iets anders zijn, kan ik mij voorstellen.Het is wel uiterst komisch om tijdens telefoontjes met collega’s of relaties met regelmaat een blèrend kind op de achtergrond te horen. We zitten allemaal in hetzelfde schuitje, dat schept wel een mooi gevoel van samenhorigheid in zo’n gesprek.Toch is het te hopen dat het kabinet snel besluit om de scholen en opvang weer te openen vanaf 25 januari. Ja, ik zal mijn moppie enorm missen, zo’n emo papa ben ik wel. Maar of ze nu 13 maanden of 13 jaar zijn, de impact van het thuis zitten op de sociale en mentale ontwikkeling van kinderen is groter dan we af en toe denken. Om nog maar te zwijgen over de impact op papa en mama als je 24/7 met je puber(s) zit opgescheept.Het is gevoelsmatig een eerste stapje terug naar “normaal”. Meutes naar school fietsen kinderen, beetje rumoer op straat ’s ochtends en weer een praatje maken met iemand anders dan mijn wederhelft. Mijn dochter weer bij haar klasgenootjes droppen en dat heerlijke blije gezichtje als ik haar weer ophaal. Hoewel, lopen leert ze natuurlijk netjes van papa en mama en oh wee als ze het waagt die eerste losse stappen elders te zetten!Één lichtpunt: ik vermoed dat er door het kabinet voorlopig geen ochtendklok wordt overwogen, dus het wakker worden ritueel hoef ik gelukkig nog niet te missen. Vrees ik.

Elske Zwanenburg6 jaar geleden HARDERWIJK - Vroeg je bed uit om de natuur te zien ontwaken is voor Elske Zwanenburg (26) uit Harderwijk geen probleem. In de ochtend is het vaak nog rustig in de natuur. Sinds de corona crisis is het in de Nederlandse natuur nog nooit zo druk geweest. ‘’Wanneer ik terug kom van het filmen van een wandeling staat de parkeerplaats helemaal vol. Terwijl ik vaak als eerste aankom op plek van bestemming.’’ Elske, dochter van een gepensioneerde boswachter, is sinds de eerste lockdown begonnen met het maken van wandelvlogs. Tijdens haar wandelingen neemt ze de camera mee om te laten zien wat ze allemaal tegenkomt. ‘’Het begon ermee dat de kinderopvang dicht ging en ik thuis moest werken. Samen met mijn collega’s maakten we filmpjes voor de kinderen.’’ Hierdoor werd een oude hobby opgepakt, namelijk filmpjes maken. Door dit te combineren met een andere grote liefde, de natuur, kwam al snel het idee om wandelvlogs te maken. ‘’Het leek me wel origineel en zo had ik ook wat te doen tijdens de lockdown.’’Met de wandelvlogs laat ze eigenlijk een review zien van de wandeling. ‘’Ik probeer de wandeling te combineren met leuke weetjes uit de natuur of de geschiedenis die zich er heeft afgespeeld.’’ Zo zijn er wandelvideo’s verschenen van de Posbank, Harderbos en verschillende vanaf de Veluwe.Bent u nieuwsgierig geworden naar de wandelingen neem dan een kijkje op haar youtubekanaal Elskeviderelske.

Filters

Totaal aantal items: 172

Er zijn 172 projecten beschikbaar.

Geen waarden beschikbaar.

geen tagfilters.

Aankomende en gestarte activiteiten

0 gebeurtenissen zijn geladen.

Er zijn momenteel geen aankomende of gestarte activiteiten.

Afgelopen activiteiten

'Deel je verhaal'
Datum activiteit: september 30ste, 2020 om 22:00 tot maart 30ste, 2021 om 22:00.
Harderwijk en Hierden
Verder lezen

1 gebeurtenis is geladen.