Het verhaal van Niels, Sandy, Zoë, Kjell en Silje

Net als voor iedereen is de coronatijd voor ons natuurlijk niet wat we willen, maar we worstelen ons er wel doorheen. Wij proberen er de positieve kant van te zien. We doen bijvoorbeeld veel meer dingen samen, zoals bordspelletjes en films kijken. Ook maken we vaker wandelingen dan voorheen. Sandy merkt dat ze deze tweede coronagolf lastiger vindt dan de eerste. Het wordt zo toch een lange periode en in de herfst is het weer nu eenmaal ook minder fijn om naar buiten te gaan dan in de lente en zomer. Ze gaat nog wel zoals daarvoor twee dagen per week naar haar werk op een basisschool. Niels werkte voorheen alle werkdagen op kantoor, tegenwoordig werkt hij veelal vanuit huis. Het onderhouden van sociale contacten met collega’s via de laptop valt niet altijd mee.

We hebben vooral met de jeugd te doen, zij hebben de leeftijd waarin je herinneringen voor het leven zou moeten maken. Denk aan het studentenleven ervaren, nieuwe leeftijdsgenoten ontmoeten, lessen ‘live’ volgen en eropuit gaan.

Toen de kinderen vanaf september allemaal op kamers gingen, vreesden we dat we last zouden krijgen van het lege nest syndroom. Vanwege verschillende redenen hebben alle drie de kinderen sindsdien echter één of meerdere weken in Harderwijk doorgebracht. Zo waren er weken dat Kjell en Zoë geen live lessen hadden voor hun studies in Eindhoven en Nijmegen, daarnaast kreeg Silje zelf corona. Zij was bij het opmerken van de eerste verschijnselen niet op haar kamer in Amsterdam, maar bij ons in Harderwijk. Daarom zijn wij samen in quarantaine geweest. Het was best saai om binnen te moeten blijven, maar het belangrijkste was natuurlijk dat Silje na enkele dagen koorts geen blijvende klachten aan haar besmetting heeft overgehouden.