Het verhaal van Helene en Ton

Tijdens de 1e lockdown hielden we ons keurig aan de richtlijnen. Zoals zovele anderen gingen wij flink aan de slag met het schilderen van ons huis en andere klussen.

De zus van Helene en haar man kregen corona en werden erg ziek. Hij kwam zelfs in het ziekenhuis terecht. We deden al boodschappen voor onze ouders (ver in de tachtig) en deden toen ook de boodschappen voor hen. 

Wij probeerden elke dag met z'n tweetjes een flinke (bos)wandeling te maken en toen het voorjaar en de zomer aanbrak waren we veel buiten te vinden. 

In onze tuin konden we gelukkig op ruime afstand van elkaar vrienden en familie ontvangen. En de boswandelingen waren ons zo goed bevallen dat we besloten het Pieterpad te gaan lopen. Achteraf een heel goed besluit voor ons, want nu nog lopen we wekelijks één of meer trajecten. Iets wat in deze tijd prima kan, gezond is en wij vinden het super leuk.

De 2e golf had ook voor ons een heleboel onplezierige gevolgen.

Naar onze (sport)clubs gaan is er niet bij en dat missen we behoorlijk. Eten of borrelen met vrienden doen we maar heel beperkt. 

Erg lastig waren enkele live-events die we meemaakten.

We kregen een kleinkind. Graag hadden we onze blijdschap gedeeld met onze kinderen door hen te knuffelen. Maar dat kon nu niet. Gelukkig dat we kleinzoon Tristan in ieder geval in onze armen mogen houden.

Ook moeilijk was de ernstige ziekte van Ton z'n broer. Toen hij al snel in een hospice terecht kwam konden we er niet samen naar toe. Alleen Ton mocht bij hem zijn, helemaal ingepakt. Het werd een kort afscheid en toen hij overleed, geen knuffel met onze familie. Afstand, afstand, afstand. 

Toch ervaren wij dat ook een mens zich behoorlijk kan aanpassen. Het is allemaal anders, maar er ontstaan ook weer allerlei andere mogelijkheden. We kijken daar positief tegenaan en genieten volop van alles wat we wel hebben. Dat helpt ons, zelfs nu we weer een poos nóg minder kunnen.