Het verhaal van Dries Keetelaar

Toen Karin me polste of ik mee wilde doen aan haar onvolprezen serie ‘Het gezicht van Corona’ heb ik enkele dagen bedenktijd genomen want tja, als pensionado heb je makkelijk praten en realiseer ik me dat ik niet, zoals vele anderen wel, bijzonder hard geraakt word door de huidige coronarestricties.

De stap naar een intelligente lockdown was derhalve klein en organisch, ik ben m’n eigen bubbel.

Dat was overigens in het begin wel even een onbekruimelde zoektocht in een omzichtig traject van geleidelijke gewenning aan een doodlopende levensfase.

Op die ene dag, waarvan je weet dat die zal komen, word je wakker en begint het besef te dagen dat je je bed eigenlijk helemaal niet uit hoeft.

En als je dermate matineus bent aangelegd als bovengetekende wachten er wel erg veel uren op een zinvolle invulling.

Behalve dat m’n sociale en culturele actieradius tot op de kleinste kern is geïmplodeerd ondervind ik zelf dus relatief weinig echte hinder van deze lockdown en krijg ik gewoon maandelijks keurig m’n AOW en pensioen uitgekeerd en hoef ik nergens heen.

Verder kan ik me tamelijk goed amuseren en heb doorgaans genoeg omhanden om later met een lichte sensatie van voldoening op een luchtig gevulde dagbesteding terug te kunnen kijken, ook in deze barre Covid tijden.

Zelf ben ik niet zo bang voor het virus en hou me zoveel mogelijk aan de voorgeschreven richtlijnen.

Sporten deed ik eigenlijk altijd al tamelijk solitair in de vorm van fietsen (vroeger roeien) en kijk ik naar de wereld als door de zoeker van een camera en zie een ingekaderde werkelijkheid in waaiers van ruisloze breedbeelden.

Met name foto’s die ik in de loop der jaren van en in fotogeniek Harderwijk gemaakt heb, of in de tijd dat ik nogal reislustig was, laat ik maandelijks als cover photo op Facebook voorbijkomen, vaste prik.

Ik heb wel een haat-liefde verhouding met sociale media, ik doe alleen iets op Facebook.

Juist in deze periode van sociale deprivatie vind ik het wel mooi om als levensteken via Facebook in contact te blijven met verre vrienden ergens op deze te snel opwarmende aardkloot.

Communicatieapps als Facetime, Zoom en Skype zijn nu geweldige, tijdelijke of zelfs permanente, alternatieven voor een aantal old school fysieke contactmomenten.

Erg handig toch dat het internet er eerder was dan het COVID-19 virus.

In tijden dat we op ons zelf zijn teruggeworpen is er, hier een zege, het internet, de digitale navelstreng die een groot deel van de wereld als één globale familie met nullen en enen met elkaar verbindt en waardoor een aantal cruciale digitale processen de samenleving enigszins kan laten door functioneren.

Enfin, zo heeft het virus hopelijk toch hier en daar voor een permanente verandering ten goede gezorgd in de onvermijdelijke evolutionistische stap naar een homo sapiens 2.0.

Heb ik eerder beweerd dat ik zelf relatief weinig hinder ondervind van de lockdown, is dat niet helemaal waar.

Sinds juni 2018 volg ik de totstandkoming van ‘Beste Reizigers’ in het Marius van Dokkum museum hier in Harderwijk waar de bekende schilder Marius van Dokkum in het museum publiekelijk aan een life-size schilderij werkt.

Erg uitzonderlijk, leuk en informatief voor museumbezoekers dit ook zo te kunnen ervaren.

Want het is er zelden saai, en nog minder als Marius op de bovenste verdieping aan zijn ‘Beste Reizigers’ werkt.

En voor mijzelf een spannend, uitdagend, creatief en volgens sommigen uniek project waar sinds de opening van het museum letterlijk op de linker hand van de schilder, zijn werk(wijze) en de interactie met bezoekers wordt ingezoomd, terwijl de figuren in het schilderij door het laag voor laag aanbrengen van kleur en detail langzaam maar zeker expressief tot leven worden geschilderd.

Fascinerend om zo lang boven op dat creatieve proces te kunnen staan.

Na al die uren in het museum en thuis voor de pcbuis staat dit imposante schilderij intussen permanent op mijn netvlies gebrand.

Het schilderij is geïnspireerd door ‘De Nachtwacht’ en stelt een bonte verzameling reizigers voor die op Amsterdam Centraal op de trein staan te wachten.

Helaas waaide er vorig jaar een onzichtbaar virusje op de rails en is de trein dientengevolge met horten en stoten tot volledige stilstand gekomen op Centraal Station Corona.

Voor de musea, en de gehele cultuursector, is het natuurlijk allemaal echt een droevige zaak en is de grote vraag wanneer de overheid het sein op groen kan zetten teneinde deze trein zonder verdere tussenstops met gezwinde spoed richting Amsterdam Centraal te laten snellen waardoor Marius zijn penselen en kwasten weer ter hand kan nemen en ik mijn camera’s, gimbals, microfoons, recorders etc.

En dat mij nog voldoende gezondtijd gegeven is om de finale penseelstreken van Marius’ opus magnum bij leven en bewustzijn te kunnen vereeuwigen.

And that's how the cookie crumbles...

De voortgang van ‘Beste Reizigers’ in de vorm van ‘Tussenstations’ en ‘Zijsporen’ is eventueel hier te volgen: https://www.youtube.com/channel/UC7x5zkSr-YJU9A_UMLBLazQ

Qua Corona is het natuurlijk heel erg voor al die slachtoffers en gedupeerden in economische, sociale en culturele sectoren en in de gezondheidszorg. Voor hen is dit virus weinig minder dan desastreus en wens ik iedereen gezonde vooruitzichten toe en, indien van toepassing, een spoedig herstel.

En nu snel op weg naar het nieuwe oude normaal!