Het verhaal van Ab en Nel

Als we over hopelijk niet al te lange tijd terug kijken op deze periode dan denk ik dat we ons pas gaan realiseren wat een bizarre periode dit is. We leren er mee omgaan, ons er toe verhouden, maar soms lijkt het of we in een film zijn terecht gekomen. Bij de eerste lockdown was het gelukkig mooi weer en ondanks dat we niet veel mochten konden we toch nog radio maken, El Mundo, werken op de tuin bij de Rietmeen, plannen maken over duurzaamheid, cliënten en maatjescontact en veel wandelen en fietsen.

We kunnen onszelf goed vermaken. We waren wel voorzichtig, onder de indruk van alle impact dat het virus had, maar gelukkig kenden we dichtbij niemand die ziek was of overleden was. We hebben genoten van de mooie natuur, de vriendelijkheid onderling, de rust, we wandelden veel langs het water, hadden contact met buurtgenoten en hadden via sociale media toch regelmatig contact met de kinderen, kleinkinderen, familie en vrienden. Geleidelijk aan kon er wel meer en waren we dolblij dat we weer de kinderen en kleindochters konden ontmoeten.

We waren wel snel klaar met al die praatprogramma’s waar allerlei meningen over elkaar heen buitelden. We hebben een mooie zomer gehad, er kon nog veel, zelfs nog met ons caravannetje op vakantie en in een huis van vrienden in de Drôme in Frankrijk.

Nu bij de tweede golf komen we onszelf iets vaker tegen, we zijn nog steeds voorzichtig, soms wat ongedurig, het leven is was saaier. We zeggen vaak tegen elkaar dat we het goed hebben. We missen het sociale leven, we missen de gezellige avondjes, zoals de muziek en theateravonden in de Catharinakapel, de Zin, Mess, onze eetclub, zangkoor, feestjes, familiebijeenkomsten, maar ook het knuffelen met de kinderen, kleindochters. We tellen onze zegeningen en zijn dankbaar dat we nog goed gezond zijn, we hebben geen zorgen om een baan of bedrijf, we kunnen nog heel veel en blijven positief.