Familie van den Berg
Van "Deel je verhaal: het gezicht van corona"
Ga naar het project
Bakkie troost in corona-tijd
Een doordeweekse dag, begin april 2020. Het zijn rare weken; alles staat in het teken van corona. Of toch niet?
In de twee-onder-een-kapper van familie Van den Berg uit Hierden klinkt vanuit de keuken een langgerekt ‘nou jáááááááá zeg’. Oudste zoon Laurens (17) spurt naar de gang en roept onderaan de trap. ‘Is die koffie nou alweer op? Ik had nog maar net gezet!’ Geen reactie.
Met zijn lange benen is hij binnen een paar tellen de trap op. Linea recta naar de werkkamer van Marco (43). Pa is zelfstandig tekstschrijver en zit net lekker in ’t verhaal. Hij kijkt verstoord. ‘Wat is er?’ Laurens laat de kan zien. ‘Nu al leeg. En ik had net gezet.’ Marco haalt zijn schouders op. ‘Dit keer was ik het niet. Misschien heeft Marijn weer zo’n grote mok gevuld?’
Maar Marijn (15) weet van niets . Net als zijn tweelingzus Janneke trouwens. Die ligt met haar laptop op bed en sist: ‘Ga weg, nú!’. Laurens moet haar slaapkamer uit, want ze zit nog in een Zoomles. Een beetje bits: ‘En ik mag die camera niet eens uitzetten van de docent. Ik móet opletten. Sorry.’ Dan fluistert ze: ‘Misschien heeft mama die koffie gepakt?’
Ja, da’s een goeie. Maar waar is mama eigenlijk? Als Laurens de voordeur opentrekt ziet hij Gera (44) voorovergebogen zitten. Ze is kleuterjuf op basisschool De Parel en tekent met stoepkrijt een langgerekte hinkelbaan op de oprit. Maartje (9) en Rutger (6), de twee jongste kinderen uit het gezin van vijf, staan er ongeduldig naast. Het duurt natuurlijk allemaal veel te lang.
‘Mam, heb jij soms de koffie opgemaakt?’ vraagt Laurens. Gera schudt van nee, maar Maartje zegt opeens: ‘Dat was ik’. Ze maakt een flinke sprong op de hinkelbaan. Haar oudste broer kijkt verbouwereerd. ‘Echt? Drink jij nu óók al koffie?’ Maartje knikt en laat de mok zien, die ze veilig onder de auto heeft geparkeerd. ‘Het is kinderkoffie. Met heel veel melk.’ Rutger, die doorgaans aan een half woord genoeg heeft, zegt verontwaardigd. ‘Ja maar dan wil ik ook. Ik wil óók coronakoffie.’ Laurens moet erom lachen. ‘Serieus jongens, ik zit op zolder te leren voor mijn eindexamen. Ik heb die koffie nodig!’
Opeens klinkt uit het huis vrolijke pianomuziek. Het is Marijn. Hij heeft even pauze genomen en speelt een jolig deuntje. Vanachter het klavier roept hij naar Laurens: ‘Janneke is alweer aan het zetten. Geen paniek. Jij krijgt als eerste een bakkie…’
