Familie Ghanim

Tekst: Rania (moeder)

Het is een moeilijke tijd voor ons. We zijn nu veel thuis in ons huis op het AZC. Wij, Rania, Galid en de vijf kinderen Rima, Rama, Nour, Rayan en Malak. De jongste is 2 jaar en de oudste is 17 jaar. Mijn man en ik zijn verdrietig om de mensen die zijn overleden aan de ziekte. We proberen onze kinderen weg te houden van de angst. Mijn man is daarom ook heel veel bij de kinderen geweest. De kinderen vragen wel vaak wanneer het coronavirus weg is omdat het heel saai voor ze is. 

De jongste houdt van buitenspelen en ontdekt graag nieuwe dingen. Ze wil naar buiten om andere mensen te zien. Haar weg te houden van iedereen is moeilijk binnen AZC, ze is een sociaal meisje, net zoals haar moeder. De oudste heeft speciale zorg nodig en zit op school De Lelie in Harderwijk. Ze mist haar vrienden en leraren enorm maar gelukkig houden de leraren constant contact met haar. Ook kan ze thuis werken, net als mijn andere dochter die nu thuis haar schoolwerk moet doen. Naast haar schoolwerk helpt zij mij en mijn man in het huis.

Nour is de derde jongen en Rayan is het vierde meisje, ze klagen vaak, soms spelen ze met elkaar en soms maken ze ruzie. Toen vonden we thuisspelletjes uit om samen een goede tijd te kunnen hebben. Ikzelf gebruikte mijn vrije tijd om de Nederlandse taal beter te leren Als ik kijk van achter het raam naar de buitenwereld zie ik dat alles is gestopt: 

“Er staat een lege houten stoel en er wacht een schommel op een kleine jongen die de plaats vult met gelach".

Ik ben zelf niet bang voor Corona, want als we ergens bang voor zijn, zal het gebeuren. Ik hoop dat deze ziekte snel zal eindigen en het leven zal terugkeren zoals het was. Mijn man en ik willen mensen in nood helpen met deze moeilijke omstandigheden.

Ik wens iedereen veiligheid.

Groetjes familie Ghanim