Ik ben nog niet jarig!

6-11 Wat me ontbreekt, weet ik niet. Maar deze tijd van het jaar voelt niet zoals het moet zijn. Komt dat nu ook door het coronavirus? Dat virus kun je toch niet overal de schuld van geven? Wat mis ik dan? Ineens weet ik het, het is de sfeer. De warme sfeer in huis van de Sinterklaastijd. Van folders, van dikke sinterklaasboeken vol cadeautjes. Ze zijn tot nu toe niet gekomen. Vroegtijdig in oktober slepen de mensen al met kérstbomen. Bomen die in de maand december allang hun naalden hebben verloren. In de novembermaand moeten de kinderen met die dikke reclamefolders al verlangend cadeautjes op een lijstje zetten. De gezellige tijd van zelf cadeautjes maken. Wij hadden vroeger thuis zelfs in de laatste Oorlogswinter nog een mandvol met cadeautjes weten te vullen. Alles uit vaak hergebruikte spullen. Chocoladeletters waren er niet, maar gedichtjes zeker wel! De voorpret en de geheimzinnigheid om bijvoorbeeld wanten van schapenwol te breien. Van behangpapier een kalendertje maken. Het snel weg moffelen, als er iemand de kamer binnen kwam. Het mocht niet gezien worden, het moest een verrassing blijven. Wat een gezellige, geheimzinnige tijd. Ik denk ook aan de tijd dat onze kinderen voor ieder een pakje maakten. Die heerlijke tijd voor Sinterklaas zijn verjaardag vierde. Waarom deze keer geen voorpret? Komt dat dan toch door het virus? Of komt het doordat we Zwarte Piet dit jaar niet meer in ons land tolereren? De Piet die zo plotseling met luid gebons op deuren of ramen klopte en je zo liet schrikken? Dat je eigenlijk niet door de donkere gang durfde te gaan? Zwarte Piet met zijn takken roe en zijn jutezak, stel je voor! Sinterklaas kan toch niet zelf pepernoten gaan strooien, met zijn mooie witte handschoenen aan? Nee, dat kan echt niet. Maar om in oktober met kerstbomen gaan slepen, dat kan ook niet. Ik houd ondertussen de kleine hoop vast, dat er ondanks alles nog iets van het sinterklaasfeest blijft bestaan.

26-10 En daar zitten we dan weer en nu echt achter de geraniums. Het coronavirus is met volle kracht over ons uitgestort. Zelfs de koning en de koningin waren door de maatregelen getroffen. Was Maxima deze keer een beetje dom? Erger is, veel mensen zitten nu bij de pakken neer. Alle kasten zijn opgeruimd, de slaapkamer is behangen en geverfd. De schuur en de garage zijn netjes. Alles wat niet meer gebruikt werd is naar de kringloop gebracht. Gelukkig hebben we niet alleen geraniums om achter te zitten. We hebben televisie, radio en internet en blijven daardoor goed geïnformeerd over hoe en waar het virus zijn gang gaat. We kunnen op ons gemak uitpluizen wat er niet en wel mag. Hooguit drie mensen per dag binnenlaten. Als ik mijn gedachten daar eens over laat gaan, je bent maar zo op drie. Mijn hulp komt gelukkig wel, maar dat is al één. Nummer twee is de trombosedienst en daar is één van mijn dochters. Morgen maar verder, vandaag is vol. Of tel ik de mensen nu te veel op? Per slot komt de trombosedienst maar even prikken en gaat zo weer weg. Eigenlijk is dat toch geen visite. Of probeer ik nu de boel zoveel mogelijk uit te rekken, zoals de heer Rutte zo dringend adviseerde om juist níet te doen? Er blijven er vragen. Mag een kleintje met haar moeder meekomen en zijn er dan twee of één bezoekers? Een mens blijft listig, dat is duidelijk. Alles is beter dan als een chagrijnig mens je eigen en andermans leven te verzuren Een dochter aan de telefoon, we komen morgenavond niet, onze zoon is positief getest. Zo zit ik dus weer alleen! En toch mag ik niet klagen. Een column schrijven kan altijd, een gedicht maken blijft mogelijk. Maar veel gebeurt er natuurlijk niet. En dan al die mensen die maar thuis zitten in hun schone, opgeruimde kamers. Wat moeten ze nu weer bedenken om eens te doen? Je kunt een eindje wandelen. Of fietsen mag ook. Je slapende creativiteit wakker schudden? Misschien nu de vakantiefoto’s eens inplakken? Proberen te schilderen of tekenen? Je weet maar nooit. Ik wil mezelf niet als voorbeeld stellen. Maar op mijn 66e ben ik nog begonnen om korte verhalen te schrijven. Een groot succes en ik beleef er ontzettend veel plezier aan. Heb eindelijk eens opgeschreven wat er vroeger gebeurde. Zo zullen we toch om ons heen moeten kijken. Kunnen we iets voor een ander doen? Al bel je maar iemand op, al rijd je maar iemand in zijn rolstoel een straatje om. Het plezier komt dan vanzelf. Alles is beter dan als een chagrijnig mens je eigen en andermans leven te verzuren. Lach eens tegen je zelf als je in de spiegel kijkt. Dat helpt!

Hardnekkig (Column Betty de Witt 15 oktober 2020) Inmiddels zitten we weer midden in de coronamisère. Allerhande beperkingen werden dinsdagavond weer door minister-president Rutte over ons uitgeroepen. Gelukkig hebben we als regering en volk wel iets van de vorige lockdown geleerd. Zo het nu lijkt, worden de mensen in de rust- en verzorgingshuizen niet geïsoleerd. Want die maatregel gaf soms schrijnende gevallen. Zo moet ik nog steeds terugdenken aan mijn broer en zijn vrouw. Samen woonden ze in een verzorgingshuis. Zij is dement en werd dagelijks naar de dagopvang gebracht. Bij de eerste lockdown werd die opvang gesloten en was het noodzakelijk dat de kinderen haar naar een opvangtehuis voor mensen met dementie brachten. Hij bleef alleen achter en mocht niet op bezoek. Zouden ze elkaar nog ooit weer zien? Een andere broer, met het syndroom van down, mocht geen bezoek. En toen mijn zus eindelijk mocht komen, moest ze handschoenen aan en een mondkapje voor. Wat gaat er dan in hem om? Geen knuffel, geen kusje, die jongen begrijpt er niets van. En als ik naar mezelf kijk? Bij de eerste lockdown kreeg ik ineens geen huishoudelijke hulp meer. Hoewel de regering eerder had bedacht dat oudere mensen zo lang mogelijk thuis moesten wonen. Daarvoor was een netwerk over het hele land opgezet, met de bekende keukentafel-gesprekken. En toen overal hulp naar behoefte werd verleend, stond ineens alles stil. Geen hulp. Kinderen en vrijwilligers moesten te hulp schieten. Dat je daardoor als oudere juist meer mensen over de vloer kreeg? Je moest je maar redden. Nu is daar gelukkig geen sprake van. Mondkapjes dan maar? Ondertussen slaat het virus links en rechts om zich heen. Een kleindochter heeft het. De vriend van een andere ook. Een derde kleinkind laat zich testen. Het gevaar dreigt aan alle kanten. Rutte heeft er al een zware hamer bijgehaald. Zal het helpen? Niemand die het weet. Hoe hardnekkig kan een mens zijn, of het virus?